Auteur: Griet Van Ranst

Vandaag is het DE dag.
Het is schitterend weer; vanmorgen nog fris en nevelig als we tussen de eucalyptusbomen lopen, en daarna zon en warm.
Als ik rond 9u40 een camping op +/-8km van Santiago voorbijloop, lossen ze daar twee bussen met dagtoeristpelgrims. Hun rugzakjes zijn kleiner dan die van de Amerikanen en deze hebben geen poncho, maar wel een fluovestje, kwestie van goed zichtbaar te zijn voor de ‘echte’ pelgrims.

Geert is me vanmorgen al voorbijgevlogen, zijn vrouw is gisteren al naar Santiago gekomen. Emmerik, een Fransman, volgt de vlucht van Geert. Om 11u20 sta ik op het plein voor de ingepakte​ kathedraal. Geert en Mieke begroeten me daar. Na het afhalen van de Compostela, zoek ik een onderkomen in het Seminar, waar ik Emmerik opnieuw tref. Als ik terug in de stad kom, zie ik nog bekenden: de vier Zuid Koreanen met gebarentaal (hi five), Manuela, Ignitia, die verdertrok met Paola, Arie, Mona Lisa, Lisa en haar muzikale vriend, die in de heilige herberg samen een lied zongen.

Nu ga ik douchen en daarna eten en misschien een feestje bouwen? Na vier weken stappen wil je wel eens de beentjes strekken ?.

Na een zwaardere dag volgt nu een lichtere en morgen nog een lichtere tot het doel van de pelgrimstocht.

Daarstraks sprak ik erover met verschillende mede tochtgenoten en we zijn het eens dat de tocht lang genoeg geduurd heeft. We willen terugkeren naar de maatschappij. Het is een afgerond geheel en de balans is positief, het is een goede ervaring. Hoe we die ervaringen gaan vertalen naar het dagelijkse leven is nog niet bekend, maar dat er iets in ons veranderde, is wel zeker.

Geert dacht dat ik nooit zou wakker worden, maar om 6u40 ben ik met tegenzin opgestaan, zeer goed geslapen.

Passage aan punt 100km.

De dag begint vochtig en warm, een beetje zeverregen waar je niet echt nat van wordt. Even voor Portomarin gaat Geert achter een snelle Aziatische aan, ik zie hem nog enkele malen in ander (vrouwelijk) gezelschap tot hij helemaal uit mijn vizier verdwijnt als ik halthoud in Ligonde, na ongeveer 26km.

Dit is wel een van de heiligste albergues die ik tot hiertoe aandeed. Nog voor ik een bed gevraagd heb, krijg ik een cd met de film Jezus. Dezelfde cd ligt op mijn bed klaar.

Er logeert ook een Amerikaanse, helemaal stijf en met blaren op de voeten. Het is haar tweede dag. Er duiken nu veel vooral Amerikaanse ‘pelgrims’ op, op sportpantoffels, met dagrugzakje, en wat verderop staat dan de bus voor de noodgevallen.
Mijn bekering is in volle ontwikkeling: om 17u is er een reflectiemoment, om 18u kijken we naar ‘Maria Magdalena’, een film waarin het bijbelverhaal wordt verhaald. Dan volgt een gezamenlijke maaltijd, met gebed vooraf en gezang achteraf. Ik ben in de pelgrimsherberg van de evangelische kerk Agape terechtgekomen. Morgenvroeg een donativo en weer verder.

De hanen kraaien nog volop als ik voor 7u start. De vogels maken enorm veel kabaal als ik door holle wegen de eerste kilometers afleg helemaal alleen, denk ik tot blijkt dat Geert volgt op een halve kilometer, hij heeft me snel ingehaald.

Het is mijn bedoeling om de 100km grens te bereiken en daarom heb ik geen bed gereserveerd, maar de eerste slaapplaats die vrij is, ligt op de grens. Gelukkig, anders moest ik nog 8 km verder naar Portomarin. Ik ben er niet boos om want het is warm en al kwart na drie. Geert arriveert een kwartier later.

Nu komt Compostela wel erg kortbij. Het geeft een dubbel gevoel: aan de ene kant ben ik blij dat alles zo goed verlopen is, en aan de andere kant zal ik binnen een goede week terug de draad opnemen. En hoe zullen mijn ervaringen mijn readaptatie beïnvloeden​?
Tijd brengt raad, en tijdens deze tocht heb ik ondervonden dat je mag vertrouwen op de steun van een hogere macht, als je erom vraagt. Ik vertrouw erop dat het allemaal goedkomt.

Het is terug warm op de Camino, voor de grote hitte arriveer ik in el Beso, een ecologische albergue in A Baso, eerste groepje van drie huizen voorbij Triacastela, langs de korte route naar Sarria. De hospitalero is een Nederlander, er zijn 12 bedden en alles is zo ecologisch mogelijk: de materialen voor de verbouwing, de maaltijden, de poetsproducten, kortom, een albergue naar mijn hart, met een tuin met hangmatten, heerlijk.

Het doet trouwens deugd om in het Nederlands aangesproken te worden. Gisteravond genoot ik ervan om samen met Geert te kokkerellen en om bij te praten.

Vanmorgen spreek ik met een man uit Beieren over de redenen waarom mensen de Camino beginnen, we zijn het erover eens dat er evenveel redenen als mensen onderweg zijn, maar sommige zijn volgens ons wel eigenaardig. Een vakantie- uitstapje, of nieuwsgierigheid lijkt ons niet de beste basis om een pelgrimstocht te ondernemen.

Dit is puur genieten: ontwaken met het Ave Maria van Gounod, mooi weer, gezapige bergwandeling,  tijd in overvloed, O’Cebreiro en leuke contacten.

Dat het pad bergop duidelijk gebruikt wordt door paarden die je kan huren om je bagage te vervoeren, ach ja, de ‘shitted boots’ zoals een Litouwse zei, dat zien we straks wel. Het is normaal zeker dat die beesten het op de moeilijke stukken in hun broek doen, maar dan zonder broek?Onderweg zit Steven, een Ier, in de ochtendzon te genieten van een fruitsapje, we stappen samen verder.

In O’Cebreiro kan ik de zondagsmis bijwonen en ik brand er een kaars bij st Franciscus van Assisi voor nonkel Sooi, die gisteren zijn 90e verjaardag vierde. 

Zoals aangekondigd doe ik het nu even wat rustiger aan, 18 km vandaag en morgen de klim naar O’Cebreiro over 10 km. Dan kan ik loskomen van Paola en zo Geert de kans geven om mij in te lopen.
‘Der Weg ist dem Ziel’, stond vandaag in een gastenboek in een kerkje genoteerd en dat is ook wat pater Jef in een commentaar schreef, ik verwacht dat Compostela te druk gaat zijn om af te kicken van al de ervaringen en indrukken die ik ervaar en beleef. Finisterra is mogelijk, ik heb nog wat tijd om dat te beslissen.

De ganse Camino is al druk geweest, ik hoorde dat Pamplona 600 pelgrims op een nacht onderdak moest verschaffen en dat is nog in het begin. Het wordt ook steeds moeilijker om even in de coulissen te verdwijnen voor jeweetwelwat. Er verschijnen ook overal reisbussen die een hoop mensen met paraplu’s en sneakers afzetten en nadien  terug ophalen. Of mensen die met dagrugzakjes van hotel naar hotel trekken. Ik vraag me af of zij de geest van de Camino ook op dezelfde manier beleven.

Toch nog iets nieuws gezien: naaktslakken, allemaal pikzwarte. Wijngaardslakken zitten er al van in het begin.

Een tweede regendag op rij, alhoewel dat goed meevalt; tot een uur of 9 en dan terug na 14u, dus de meeste stapuren zijn droog of ongeveer.

De laatste kilometers lopen we tussen de wijngaarden, we zijn na de Rioja in een volgende wijnstreek terechtgekomen. Wat in het oog springt, is de schade aan de scheuten door de vorst, en wat ook opvalt, is dat sommige wijngaarden volledig zijn aangetast en dat anderen geen schade hebben. Zal van het soort druif afhangen, denk ik dan. Ik ben natuurlijk geen kenner, maar volgens mij wordt het een slecht wijnjaar, hoewel de wijnstokken wel nieuwe scheuten krijgen.

Vannamiddag heb ik tegen Paola gezegd dat ik liever alleen verder ga. Het is al de vierde dag dat zij in mijn buurt is, en dat ik ongeveer moet zeggen wanneer ze moet eten en waar ze mag slapen, en dan is het bijna mijn schuld als ze ’s nachts kou heeft of als ze haar paraplu(!) verliest.  Buen Camino verder, Paola.

Nogmaals bewijst de spreuk die Fons aanhaalde: ‘visite en vis blijven drie dagen fris’, zijn waarheid.

Ondertussen is de afstand die ik nog moet afleggen tot Compostela beneden de 200km gezakt. Nog één regendag en dan wordt het weer warm volgens het weerbericht, ik doe morgen en overmorgen twee korte wandelingen​, ander ben ik veel te vroeg daar.

Na een half uur stappen komen we aan het Cruz de Ferro. Ik laat er de stenen achter die mij werden toevertrouwd en ook een grote voor al diegenen die het niet zo woordelijk zegden.

Het is een natte, druilerige dag en de eerste opklaringen komen pas laat in de namiddag, maar dat is goed voor de allergie en eigenlijk vind ik in de regen wandelen niet eens erg. Bij aankomst de douche in en je bent weer opgekikkerd.