Eergisteren ben ik aangekomen in Compostela en dat blijft telkens weer een zeer intense ervaring. Het gevoel van samenhorigheid van de C de Invierno stappers is in de drie laatste dagen gegroeid en door onderlinge contacten kon ik het verblijf in Compostela mooi afronden met samenkomsten tijdens de pelgrimsmis en gezamenlijke maaltijden.
Ik wil ook de lezers van mijn blog bedanken voor de interesse en de reacties, het doet altijd goed te weten dat je gevolgd wordt, ik hoop dat mijn tocht jullie kan sterken in het geloof dat uiteindelijk alles goed komt en dat je steun mag ondervinden in alles wat je wenst. De kaarsjes branden voor jullie.
Mijn tocht is uniek, zoals ieder leven uniek is. Er zijn zoveel zaken die invloed hebben op het leven, goed weer of regen… Als iemand toch overtuigd zou zijn om mij na te doen, wil ik nog deze raad geven: begin niet aan een van deze twee als eerste Camino, het zijn 2 erg eenzame wegen, vooral de C.Olvidado, vanaf Fasgar was ik een ganse dag niet bereikbaar en kon ik ook geen contact maken via telefoon, Wifi,… Er waren ook drie dagen dat ik moest zelfvoorzienend zijn qua voeding, geen bars, winkels, mensen. Als er al mensen zijn, spreken ze enkel Spaans. Overnachting was nergens een probleem buiten de Semana Santa. September/ oktober zou ook een goed moment zijn. Tegen het einde werd het al drukker en vanaf mei verwacht men een toename van toestromers, maar dan voornamelijk op de drukkere wegen.
Een volgende tocht heb ik nog niet gepland maar dan horen jullie het wel!
Ultreia e Suseia
