Auteur: Griet Van Ranst

Na de orkaan kwam een koude nacht. Er ligt een laag ijs op de plassen in het bos dat we doorkruisen en de wind is verschrikkelijk koud. Als ik na 12 km aan de eerste tussenstop kom, ben ik volledig leeg, platte batterij. Met wat eten en extra suiker is het probleem verholpen.

Dan komen eikenbossen met korstmossen.

Verderop zit ik terug tussen de velden​ en gaat het neerwaarts naar Burgos. De laatste kilometers naar Burgos zijn​ door een industrieterrein en we besluiten om met enkelen een taxi te nemen, wat de mogelijkheid schept om dit mooie stadje te bezichtigen.

Hopelijk vind ik morgenvroeg een winkel die open is om een verloren slip te vervangen, 1 mei is ook hier een feestdag, en met slechts 1 slipje kan ik de Camino niet afwerken.

Eindelijk slecht weer, en dan zeg ik echt slecht weer: rond 9u steekt er een orkaan op, regen en stormwind op kop. Tot Belarosa is het vreselijk, dan was er een droge periode terwijl ik een warme tortilla ga eten in een bar, want zondag is alles gesloten. Als ik verdertrek, herneemt de orkaan aan kracht en komt er ook hagel en sneeuw bij.

13u 20, even later sneeuwt het.

Voor Belarosa haalt Bernard mij in, een Fransman, ik noem hem mijn pop-up, op onverwachte momenten staat hij ineens voor me en vraagt: Grijét? De volgende vraag is waar de Deen gebleven is, als ik hem antwoord dat ik het niet weet, lacht hij.

Rond 14u stuurt Geert een berichtje dat hij en bed voor mij reserveerde op het eindpunt. Ik stap dapper verder, windop en doornat maar met een bed in het vooruitzicht, nog 4km. Op 2km komt een berichtje binnen dat mijn Deense stapgenoot daar ook is, terwijl ik dat lees, komt Emanuel voorbij, een Fransman met lange benen en hij stelt voor dat hij mij voorgaat om de wind op te vangen, en zo loop ik als een kuiken in ganzenpas achter hem aan tot de albergue. Toeval bestaat niet op de Camino.

De ene fantastische ervaring volgt op de andere en ik heb het gevoel dat er meer achterzit, een grote macht. UTREIA

In de albergue branden houtkachels, heerlijk!

Na 2 dagen gezelschap​ van een Deen van 71 die anderhalf jaar geleden zijn vrouw verloor aan longkanker, ben ik terug alleen op pad. Ik vermoed dat hij het gesprek van gisteren wil verwerken, of zou ik teveel gebabbeld hebben?

Het Belgisch onderonsje is nog uitgegroeid tot 6 Vlamingen; Sten, een 25-jarige Antwerpenaar kwam zijn verhaal vertellen over de zoektocht naar zijn broer die 4 dagen voor hem vertrok, en die hij voorbijstak. De anderen waren Albert, Lieven en Martin uit de streek rond Oudenaarde, Geert uit Kuurne en ik uit Leuven voor wie dat nog niet wist.

Wie ik ook terug tegenkwam , was Escarled, een Boliviaanse die in LA woont. Zij wilde ook tot Grañón wandelen maar ik zie haar nog niet.

In San Domingo is er een processie van een hoop mensen met een st Jacobsschelp, en dat maakt dat de echte pelgrims niet in de kerk mogen om ze te bezoeken.

Ik bereik Grañón op tijd om een plaats te bemachtigen in de volgens van Tilburg, beste albergue van de Camino, en het is idd impressionant. Geert en Escarled zijn er ook. Deze albergue is de max qua onthaal, sfeer, eten, een mis en na het eten een zeer aangrijpend reflectie moment.

Van het ene rustige plekje naar het volgende, het eerst dorpje na Logronõ ongeveer 24 km verderop.

In de verte ligt verse sneeuw op de hoogste bergtoppen, maar de Camino baadt volledig in de zon, ik heb mijn gezicht te laat ingesmeerd en natuurlijk zie ik er nu uit als een versgekookte kreeft. Wat het weer betreft kan je niet anders zeggen dan dat ik h….chance heb, in België zijn de bloesems bevroren heb ik vernomen via Miek, en het werd net bevestigd door drie mannen uit Oudenaarde die hier zijn aangeland. Geert is trouwens ook nog onderweg, dus het wordt hier een Belgische avond.

De vlakkere weg nodigt uit tot leuke, of soms diepgaande gesprekken, over de meest uiteenlopende onderwerpen en het aantal van nationaliteiten van de gesprekspartners neemt nog toe.

Na een week heb ik 170km afgelegd, ik zit op schema om de vlucht terug op 26 mei niet te missen

Er passeren weer veel bekenden, en de sfeer is zoals het weer, waauw, dat rijmt.

De eerste echte stevige stapdag, van 6u40 tot 16u40, met wat onderbrekingen om een kerk te bezoeken of om te eten
Vanmorgen gestart bij 0° en tot vanmiddag koud en winderig, om vervolgens te eindigen met een aangename temperatuur, in het zonnetje en uit de wind.

Een beetje moe weliswaar, maar in een rustige albergue, voor de massa uit die in Logronõ gaat overnachten.

Logronõ doorkruisd kort na de middag,  grote steden liggen me niet zo, ik hou eerder van de pittoreske kleine dorpjes.

Koude dag, 11° max, koude wind met enkele kleine zonnestraaltjes, dus perfect om goed door te stappen. De pelgrims die in mijn omgeving stappen, ken ik bijna allemaal, de Italiaanse snurkster is er ook bij. Gabriella en Chinzo zijn trouwens zeer aangename dames overdag.

Als ik vanmorgen naar boven ga om mijn rugzak te halen, hoor ik druppels op het dak tikken. De eerste regen is aarzelend en wisselvallig. Na amper 1km is het over. Wat verder beslis ik om alle regenbescherming op te bergen, en wat muziek te beluisteren. De Kapetskymars is al bijna ten einde eer ik de oortjes in mijn oren gewrongen heb, Figaro volgt en bij ‘Alle Menschen werden Bruder’ van Beethoven kom ik tot het besef dat dit het gevoel van onderlinge verbondenheid onder de pelgrims afspiegelt. Jong, oud, ras of afkomst, iedereen groet en iedereen ondersteunt en helpt elkaar en noemt elkander met de voornaam. Omdat Griet blijkbaar onuitspreekbaar is in ’t Engels of Frans, ben ik Margaret gedoopt. Vanmorgen loopt ineens een onbekende Koreaanse naast me en vraagt me of ik ‘mother’ ben, ik bevestig dus en besef dat ze mijn nickname bedoelt. Bryan bracht me gisteren een biertje, voor zijn ‘belgian mamy’, zei hij.

Na Beethoven is de lucht helemaal opgeklaard en breekt de zon door. Ik vraag me af of dit toeval is. De volgende regen komt pas als ik al in de auberge in Estelle ben ingecheckt.

Vandaag ben ik al voor 10u afgepeld, of zoals de Koreaanse Peggy zegt: “It feels like peeling off and onion”.

Als er een auto van het Cruz Roja passeert, springen mijn gedachten ongeveer 1300km noordelijk naar mijn hardwerkende collega’s. Zo kreeg ik gisteren een déjà vu toen ik over een pad met grove kiezel stapte, onze oprit zag er net zo uit als wij ons huis kochten.

Nu wandelen we door een brede groene vallei, nu eens tussen de velden in alle tinten geel en groen, dan weer langs geurende meidoorn of kamperfoelie, en denk er de zon en vogelgezang bij om het plaatje te voltooien. Heerlijk genieten met al je zintuigen.

Even een uitstalling van een deel van de inhoud van de rugzak, als de drinkbus niet goed dicht is…

De laatste dorpjes liggen er verlaten bij, zou de warmte er iets mee te maken hebben? Om de brandende zon minder te voelen, en op een moment dat er niemand in de buurt is, zing ik uit volle borst, voor de insiders: ia dideldompom ia.

In het dorpje voor de aankomst, komt de fotograferende Belg langs waarover Jay, een Amerikaan, me vanmorgen vertelde. Het is Geert  Vanhaverbeke, en zijn blog is http://geertopweg.wordpress.com

Vandaag kan ik eindelijk eens alleen stappen, wat een bevrijding. Deze morgen was het redelijk fris, dus volledige outfit: onderhemdje en -broekje, collant/legging, bloesje en trekkingbroek, dunne fleece met lange mouwen, sportjasje en last but not least de buff, handschoenen en mijn zonnehoed met schelpknoop als blikvanger. Pas om 10u45, als ik geen wolkjes meer kan blazen, begint de ontkleding, de collant en fleece vallen pas na 12u als ik aan de zonnekant van de vallei kom. En vanaf dan is het bakken.

Na 22,9km bereik ik Pamplona. Een prachtige stad, ik ben overdonderd! De Camino komt binnen over de puenta de la Magdalena en dan moet je langs de Mirallas(vestingsmuren) om zo de oude stad te betreden. Erg indrukwekkend.

Vanavond ga ik eten met een Ier, hij vindt de logiessuggesties die ik vind in het boek van Ton van Tilburg geweldig, dat bespreken we tijdens het diner. Hij heeft een boek bij met meer uitleg, zo vullen we elkaar wat aan. De Amerikaan heb ik niet meer gezien, oef, en de Deen van gisteren zal ook wel in Pamplona geraakt zijn zeker?

In Puente la Reina komt de Camino Aragonés bij de C. Francés, dus nog drukker? Het weer zou nog tot dinsdag goed zijn, en dan zien we wel verder.

Die voeten en benen voelen net hetzelfde als gisteren, dus perfect. Niettegenstaande een zware snurkster de ganse slaapzaal terroriseerde, heb ik toch wat kunnen slapen, de twee Gentenaars die ik aan het ontbijt ontmoet, klagen er ook over.

Onderweg een pas bevallen schaap gezien, de nageboorte is nog komende.

Die Amerikaan is volhardend: hij heeft me al tweemaal ten huwelijk gevraagd in het openbaar. Gelukkig zijn er veel aangenamere tochtgenoten, en ik stap sneller…

Om 14 u ben ik in Zubiri aangekomen en ik heb getwijfeld of ik verder zou trekken, maar ik ben toch bang om me te forceren en dus zit ik nu in een zeer aangename, kleine auberge(12bedden)

Ik weet niet hoe de weersomstandigheden in België zijn, hier is het schitterend: zon, blauwe hemel. Omdat het helder is, is het tot 10u redelijk fris. De handschoenen en buff die ik op het laatste nippertje inpakte zijn al goed van pas gekomen. En om 14u wordt het al bijna te warm om te stappen, dus op tijd uit de veren morgen om te vertrekken naar Pamplona, 24 graden geeft de météo.

De Pyreneeën zijn hier al heel wat platter dan gisteren, en morgen zijn​ de hoogteverschillen weer kleiner.