Categorie: 2017 Camino Francés vanaf Saint-Jean-Pied-de-Port

Gisteren had ik een poëtisch verhaal geschreven offline over de kikkers die verstoord werden in het ochtendgloren door de gerugzakte passanten, en hoe die kikkers een feestmaaltijd beloofden aan de talrijke ooievaars die hier thuis zijn op kerktorens en graansilo’s. Ook over de eend met kuikens op het Canal de Calabria en de link met de aangepikte eieren thuis in de broedmachine. Vervolgens besprak ik de weg na de splitsing, ik volgde het stippellijnpad door de versgemaaide hooivelden, weg van de weg, en ik besprak het irrigatiesysteem. Ook de vorstschade aan de bomen ontging me niet.

Frustrerend was de ontdekking dat de offline concepten onvindbaar waren en mijn inspiratie verloren.

Maar, beste lezer, de aanhouder wint, en ziehier een tweede poging.

Dat ik mijn tekst kwijt was, was niet de enige tegenslag; mijn eerste blaar is verschenen op mijn rechtervoet, maar dat zal me niet beletten om door te gaan.

Vannacht logeerde ik in het klooster met de zingende nonnetjes, gisteravond de zangstonden en de eucharistie met Pelgrimszegen bijgewoond.

De beschikbaarheid van Wifi is een beetje problematisch en de organisatie van de blog loopt ook niet op rolletjes, maar ik doe mijn best om contact te houden en de dagelijkse berichtjes naar mijn echtgenoot, vlotten wel. Die ICT knobbel wil maar niet groeien?

Heel erg veel dank voor de commentaren. Ze inspireren me om bepaalde gedachten verder uit te diepen, maar om dat allemaal uitgebreid te noteren, is de dag te kort. Bij aankomst in de albergue, ben ik moe en wacht een dagelijks wasje. De blog zal me wel helpen om later een uitgewerkte neerslag vast te leggen.

Vannacht heb ik heerlijk gedroomd. De details herinner ik me niet meer, maar ik was in een monastry op 3km van hier en ik ben wakker geworden met een intens geluksgevoel. Ik was in de wolken, misschien omdat we hier op ongeveer 700m hoogte zitten, zonder internet of wifi?

De eerste km stap ik door een arme streek; zand en keien en rotsen met hier en daar een schrale akker. In de eerste stopplaats, rond 10u verklaart mijn Deense evenknie dat ik te traag stap en hij beent ervandoor. We komen elkaar vast wel terug tegen.

Kan ik eens rustig een muziekje beluisteren. Mijn keuze valt op Jonathan Livingstone Seagull van Neal Diamond, ik heb nog maar net de muziek opgestart of een ooievaar cirkelt door de lucht. Heb ik al gezegd dat hier magie in de lucht hangt?

Het slechte weer is nu verleden tijd, en Claire, een Française die vanuit Burgos vertrekt, beweert dat de ganse week goed zal zijn. De weg zou plat zijn, maar dat blijkt relatief, we slagen erin om 31,1 km af te leggen tussen 7u40 en 16u30. Ook hier komen we weer bekenden tegen, en nieuwe gezichten die in Burgos aanhaken, Claire (FR) en Chiara(IT) zijn er 2 van wie ik het weet.

Mijn hoed, met knoop met schelp uiteraard, oogst veel bijval. Vooral de Amerikanen zijn enthousiast. Uit alle staten komen ze; Miami, Californië, Florida,…

Wat wel opvalt zijn de vele sigaretten peukjes die op het pad liggen. voor Burgos geen enkel, zou het kunnen dat de rokers pas vanaf Burgos vertrekken?

Na de orkaan kwam een koude nacht. Er ligt een laag ijs op de plassen in het bos dat we doorkruisen en de wind is verschrikkelijk koud. Als ik na 12 km aan de eerste tussenstop kom, ben ik volledig leeg, platte batterij. Met wat eten en extra suiker is het probleem verholpen.

Dan komen eikenbossen met korstmossen.

Verderop zit ik terug tussen de velden​ en gaat het neerwaarts naar Burgos. De laatste kilometers naar Burgos zijn​ door een industrieterrein en we besluiten om met enkelen een taxi te nemen, wat de mogelijkheid schept om dit mooie stadje te bezichtigen.

Hopelijk vind ik morgenvroeg een winkel die open is om een verloren slip te vervangen, 1 mei is ook hier een feestdag, en met slechts 1 slipje kan ik de Camino niet afwerken.

Eindelijk slecht weer, en dan zeg ik echt slecht weer: rond 9u steekt er een orkaan op, regen en stormwind op kop. Tot Belarosa is het vreselijk, dan was er een droge periode terwijl ik een warme tortilla ga eten in een bar, want zondag is alles gesloten. Als ik verdertrek, herneemt de orkaan aan kracht en komt er ook hagel en sneeuw bij.

13u 20, even later sneeuwt het.

Voor Belarosa haalt Bernard mij in, een Fransman, ik noem hem mijn pop-up, op onverwachte momenten staat hij ineens voor me en vraagt: Grijét? De volgende vraag is waar de Deen gebleven is, als ik hem antwoord dat ik het niet weet, lacht hij.

Rond 14u stuurt Geert een berichtje dat hij en bed voor mij reserveerde op het eindpunt. Ik stap dapper verder, windop en doornat maar met een bed in het vooruitzicht, nog 4km. Op 2km komt een berichtje binnen dat mijn Deense stapgenoot daar ook is, terwijl ik dat lees, komt Emanuel voorbij, een Fransman met lange benen en hij stelt voor dat hij mij voorgaat om de wind op te vangen, en zo loop ik als een kuiken in ganzenpas achter hem aan tot de albergue. Toeval bestaat niet op de Camino.

De ene fantastische ervaring volgt op de andere en ik heb het gevoel dat er meer achterzit, een grote macht. UTREIA

In de albergue branden houtkachels, heerlijk!

Na 2 dagen gezelschap​ van een Deen van 71 die anderhalf jaar geleden zijn vrouw verloor aan longkanker, ben ik terug alleen op pad. Ik vermoed dat hij het gesprek van gisteren wil verwerken, of zou ik teveel gebabbeld hebben?

Het Belgisch onderonsje is nog uitgegroeid tot 6 Vlamingen; Sten, een 25-jarige Antwerpenaar kwam zijn verhaal vertellen over de zoektocht naar zijn broer die 4 dagen voor hem vertrok, en die hij voorbijstak. De anderen waren Albert, Lieven en Martin uit de streek rond Oudenaarde, Geert uit Kuurne en ik uit Leuven voor wie dat nog niet wist.

Wie ik ook terug tegenkwam , was Escarled, een Boliviaanse die in LA woont. Zij wilde ook tot Grañón wandelen maar ik zie haar nog niet.

In San Domingo is er een processie van een hoop mensen met een st Jacobsschelp, en dat maakt dat de echte pelgrims niet in de kerk mogen om ze te bezoeken.

Ik bereik Grañón op tijd om een plaats te bemachtigen in de volgens van Tilburg, beste albergue van de Camino, en het is idd impressionant. Geert en Escarled zijn er ook. Deze albergue is de max qua onthaal, sfeer, eten, een mis en na het eten een zeer aangrijpend reflectie moment.

Van het ene rustige plekje naar het volgende, het eerst dorpje na Logronõ ongeveer 24 km verderop.

In de verte ligt verse sneeuw op de hoogste bergtoppen, maar de Camino baadt volledig in de zon, ik heb mijn gezicht te laat ingesmeerd en natuurlijk zie ik er nu uit als een versgekookte kreeft. Wat het weer betreft kan je niet anders zeggen dan dat ik h….chance heb, in België zijn de bloesems bevroren heb ik vernomen via Miek, en het werd net bevestigd door drie mannen uit Oudenaarde die hier zijn aangeland. Geert is trouwens ook nog onderweg, dus het wordt hier een Belgische avond.

De vlakkere weg nodigt uit tot leuke, of soms diepgaande gesprekken, over de meest uiteenlopende onderwerpen en het aantal van nationaliteiten van de gesprekspartners neemt nog toe.

Na een week heb ik 170km afgelegd, ik zit op schema om de vlucht terug op 26 mei niet te missen

Er passeren weer veel bekenden, en de sfeer is zoals het weer, waauw, dat rijmt.

De eerste echte stevige stapdag, van 6u40 tot 16u40, met wat onderbrekingen om een kerk te bezoeken of om te eten
Vanmorgen gestart bij 0° en tot vanmiddag koud en winderig, om vervolgens te eindigen met een aangename temperatuur, in het zonnetje en uit de wind.

Een beetje moe weliswaar, maar in een rustige albergue, voor de massa uit die in Logronõ gaat overnachten.

Logronõ doorkruisd kort na de middag,  grote steden liggen me niet zo, ik hou eerder van de pittoreske kleine dorpjes.

Koude dag, 11° max, koude wind met enkele kleine zonnestraaltjes, dus perfect om goed door te stappen. De pelgrims die in mijn omgeving stappen, ken ik bijna allemaal, de Italiaanse snurkster is er ook bij. Gabriella en Chinzo zijn trouwens zeer aangename dames overdag.