Categorie: 2017 Camino Francés vanaf Saint-Jean-Pied-de-Port

Als ik vanmorgen naar boven ga om mijn rugzak te halen, hoor ik druppels op het dak tikken. De eerste regen is aarzelend en wisselvallig. Na amper 1km is het over. Wat verder beslis ik om alle regenbescherming op te bergen, en wat muziek te beluisteren. De Kapetskymars is al bijna ten einde eer ik de oortjes in mijn oren gewrongen heb, Figaro volgt en bij ‘Alle Menschen werden Bruder’ van Beethoven kom ik tot het besef dat dit het gevoel van onderlinge verbondenheid onder de pelgrims afspiegelt. Jong, oud, ras of afkomst, iedereen groet en iedereen ondersteunt en helpt elkaar en noemt elkander met de voornaam. Omdat Griet blijkbaar onuitspreekbaar is in ’t Engels of Frans, ben ik Margaret gedoopt. Vanmorgen loopt ineens een onbekende Koreaanse naast me en vraagt me of ik ‘mother’ ben, ik bevestig dus en besef dat ze mijn nickname bedoelt. Bryan bracht me gisteren een biertje, voor zijn ‘belgian mamy’, zei hij.

Na Beethoven is de lucht helemaal opgeklaard en breekt de zon door. Ik vraag me af of dit toeval is. De volgende regen komt pas als ik al in de auberge in Estelle ben ingecheckt.

Vandaag ben ik al voor 10u afgepeld, of zoals de Koreaanse Peggy zegt: “It feels like peeling off and onion”.

Als er een auto van het Cruz Roja passeert, springen mijn gedachten ongeveer 1300km noordelijk naar mijn hardwerkende collega’s. Zo kreeg ik gisteren een déjà vu toen ik over een pad met grove kiezel stapte, onze oprit zag er net zo uit als wij ons huis kochten.

Nu wandelen we door een brede groene vallei, nu eens tussen de velden in alle tinten geel en groen, dan weer langs geurende meidoorn of kamperfoelie, en denk er de zon en vogelgezang bij om het plaatje te voltooien. Heerlijk genieten met al je zintuigen.

Even een uitstalling van een deel van de inhoud van de rugzak, als de drinkbus niet goed dicht is…

De laatste dorpjes liggen er verlaten bij, zou de warmte er iets mee te maken hebben? Om de brandende zon minder te voelen, en op een moment dat er niemand in de buurt is, zing ik uit volle borst, voor de insiders: ia dideldompom ia.

In het dorpje voor de aankomst, komt de fotograferende Belg langs waarover Jay, een Amerikaan, me vanmorgen vertelde. Het is Geert  Vanhaverbeke, en zijn blog is http://geertopweg.wordpress.com

Vandaag kan ik eindelijk eens alleen stappen, wat een bevrijding. Deze morgen was het redelijk fris, dus volledige outfit: onderhemdje en -broekje, collant/legging, bloesje en trekkingbroek, dunne fleece met lange mouwen, sportjasje en last but not least de buff, handschoenen en mijn zonnehoed met schelpknoop als blikvanger. Pas om 10u45, als ik geen wolkjes meer kan blazen, begint de ontkleding, de collant en fleece vallen pas na 12u als ik aan de zonnekant van de vallei kom. En vanaf dan is het bakken.

Na 22,9km bereik ik Pamplona. Een prachtige stad, ik ben overdonderd! De Camino komt binnen over de puenta de la Magdalena en dan moet je langs de Mirallas(vestingsmuren) om zo de oude stad te betreden. Erg indrukwekkend.

Vanavond ga ik eten met een Ier, hij vindt de logiessuggesties die ik vind in het boek van Ton van Tilburg geweldig, dat bespreken we tijdens het diner. Hij heeft een boek bij met meer uitleg, zo vullen we elkaar wat aan. De Amerikaan heb ik niet meer gezien, oef, en de Deen van gisteren zal ook wel in Pamplona geraakt zijn zeker?

In Puente la Reina komt de Camino Aragonés bij de C. Francés, dus nog drukker? Het weer zou nog tot dinsdag goed zijn, en dan zien we wel verder.

Die voeten en benen voelen net hetzelfde als gisteren, dus perfect. Niettegenstaande een zware snurkster de ganse slaapzaal terroriseerde, heb ik toch wat kunnen slapen, de twee Gentenaars die ik aan het ontbijt ontmoet, klagen er ook over.

Onderweg een pas bevallen schaap gezien, de nageboorte is nog komende.

Die Amerikaan is volhardend: hij heeft me al tweemaal ten huwelijk gevraagd in het openbaar. Gelukkig zijn er veel aangenamere tochtgenoten, en ik stap sneller…

Om 14 u ben ik in Zubiri aangekomen en ik heb getwijfeld of ik verder zou trekken, maar ik ben toch bang om me te forceren en dus zit ik nu in een zeer aangename, kleine auberge(12bedden)

Ik weet niet hoe de weersomstandigheden in België zijn, hier is het schitterend: zon, blauwe hemel. Omdat het helder is, is het tot 10u redelijk fris. De handschoenen en buff die ik op het laatste nippertje inpakte zijn al goed van pas gekomen. En om 14u wordt het al bijna te warm om te stappen, dus op tijd uit de veren morgen om te vertrekken naar Pamplona, 24 graden geeft de météo.

De Pyreneeën zijn hier al heel wat platter dan gisteren, en morgen zijn​ de hoogteverschillen weer kleiner.

Als dit de zwaarste tocht is op de Camino, dan ziet het er goed uit voor de rest. Toegegeven, het weer zit mee en ik weet nog niet hoe mijn voeten en benen morgen zullen aanvoelen. Voor het moment is alles ok, buiten Ed, de redelijk opdringerige Amerikaan van 67 die me een rugmassage aanbood, wat ik geweigerd heb, waar eindigt dat anders?

Veel beesten gezien vandaag; paarden, geiten, schapen, koeien, een vrank vogeltje met een gele onderbuik en massa’s hagedissen die zich kwamen warmen in het zonnetje. En een massa lotgenoten, sommigen strompelend tegen het einde van de tocht en ze komen nog steeds toe.

Mijn handwasje hangt naast me te drogen, dat is zo droog en om 19u ga ik eten.

Morgen staat er een lichtere tocht op het programma, ik zie wel hoever ik geraak.

Soms is het een zegen om met het openbaar vervoer te reizen, zoals vandaag. Alle aansluitingen verlopen vlekkeloos en de lucht is helder zodat ik vanuit het vliegtuig de ganse vlucht het landschap kan zien. Op het bagage-etiket van mijn rugzak staat 5kg gewicht vermeld, Nordic walking stokken inbegrepen, dan blijf ik onder 10% van mijn lichaamsgewicht.

In Bordeaux heb ik de kans om wat rond te kuieren en vind ik daar mijn foutgeparkeerde Jaguar toch wel terug!

In de trein naar Bayonne spreekt mijn buurman me aan of ik de Camino ga stappen. Hij is een Koreaanse Canadees en hij vertrekt ook vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port voor zijn eerste pelgrimstocht. Als ik de wagon rondkijk, zie in nog stokken aan rugzakken vastzitten.

In Bayonne verschijnt de eerste valse noot in de bejubeling van het openbaar vervoer: door onweders zijn er grondverzakkingen en het laatste stuk zijn er bussen ingelegd. De groep backpackers​ is al aangegroeid tot een honderdtal. Gelukkig heb ik nog een reispilletje binnen handbereik. In de bus zit ik naast een Australiër, de voertaal is Engels rondom mij. Alleen zal ik niet zijn.

Ik deel een kamer van 6 met een Duitse, een Spanjaard, een Italiaan en nog 2 anderen waarvan ik de afkomst nog niet ken.

Welkom op mijn blog over de voettocht naar Santiago de Compostela die ik op 20 april 2017 hoop te starten.

De spieren zijn getraind, de rugzak en de weinige spullen die ik wens mee te nemen, liggen klaar, de vliegtuig- en treinbiljetten zijn geboekt en bovenop ligt een grote schelp te blinken, het teken van de pelgrim.

De enthousiaste reacties die ik al kreeg, zullen me zeker vergezellen op mijn tocht. Ja, ik ga alleen op weg met de herinnering aan al de aanmoedigingen en toch ook wel met een beetje onzekerheid over het onbekende dat ik tegemoet ga.

De eerste dag trek ik vanuit St Jean Pied de Port de Pyreneeën over naar Roncesvalles en de météo geeft sneeuw, dat belooft! Mijn zoon Peter heeft de blog zo ontworpen dat ik berichtjes kan posten zodra ik op mijn smartphone internetverbinding heb.