Auteur: Griet Van Ranst

Vanmorgen ontmoette ik in de herberg een Canadese medepelgrim die tot Sobradelo stapt, ze vertrekt voordat ik mijn ontbijt begin en ik zie haar niet meer weer, tot ik in Sobradelo in de bar van de pelgrimsherberg iets ga drinken; daar komt ze netjes gewassen tevoorschijn. Een zakdoek die ik onderweg gevonden had, bleek van haar te zijn en die heb ik dan braaf teruggegeven.

Soms wijzen de pijlen in verschillende richtingen. Op de achterkant van het plakkaat op de achtergrond staat een pijl om rechtdoor te gaan.

De laatste 2km omhoog naar de herberg zijn zwaar, maar het loont de moeite: er is een Duitse pelgrim en die begint net aan de bereiding van een maaltijd, en ik mag meeëten.

2°C en vlakbij de albergue: de temperatuur is niet zo hoog, en er komt bewolking op.

Ben ik blij dat ik kan ontsnappen aan de kermis dat de C.Francigena is, ik voel aan de bevolking dat ze er ook zo over denken, maar het brengt wel op. De ene bar naast de andere en albergues genoeg. Gelukkig kan ik alleen beschikken over een kamer met drie stapelbedden.

Het type van huisjes die je veel in Galicië vindt.

Opnieuw die vriendelijke sfeer van de mensen die je tegenkomt. En zelfs een andere pelgrim tegengekomen aan de ermita, Colin uit Ierland, achteraf blijkt dat een zeer belangrijke ontmoeting. Hij komt ook tot las Médulas vandaag want hij wil het uitzichtspunt, mirador, bij zonsopgang of was het -ondergang bewonderen. Hier is geen pelgrimsherberg, maar wel Socorro, waar ik een luxekamer en ontbijt heb. Het avondmaal geniet ik in het enige hotel hier. De volgende albergue is 10 km verder over de bergen, en dat zag ik niet meer zitten.

Las Médulas zijn de overblijfselen van Romeinse goudwinning vermoedelijk tot de derde eeuw, de pijpen zijn te bezoeken en er is een platform gemaakt vanwaar je de mooie kleuren en de eeuwenoude kastanjebomen die erop groeien kan bewonderen.

Wordt het een wisseldag, of nog niet? In Ponferrada start de Camino de Invierno, dus 2 of 3 dagen voor het officiële einde van de C. Olvidado, die gaat tot Villafranca del Bierzo.

Als ik in Cobrano een kortere weg naar Congosto inslaag, spreekt een vrouw me aan en ze nodigt me uit binnen in haar albergue. Alicia geeft me een wegbeschrijving naar Ponferrada die haalbaar is, langs San Miguel en dan de Senda de los canteros. En hoe ze het doen, weet ik niet, maar onmiddellijk is het ganse dorpje op de hoogte van mijn aanwezigheid en mijn plannen, iedereen groet me en helpt me; als ik verderga stopt een man die in’t Frans nog eens de uitleg doet en hij is ook aanwezig in de bar (de eerste in drie dagen die open is!) en hij fikst een lift voor mij tot San Miguel, toch 3km minder.

Die Alicia die het dorpje vóór Congosto een albergue openhoudt kent Sonia goed van Almuhey. Zij, en nog anderen, ijveren om de dorpjes terug nieuw leven in te blazen. Er is veel leegstand en de meeste mensen die er wonen zijn ouderen.

De sfeer in Ponferrada staat daar haaks op: druk, veel verkeer en geen vriendelijke mensen, alhoewel. Het is al redelijk laat als ik in de albergue aankom en wat een drukte en kabaal!!! Een Duitse die in Frankrijk woont kan mijn ontreddering goed begrijpen. Zij reist met een tent en slaapt buiten.

Langs de Boezo, de weg van Congosto naar Ponferrada

Een heel andere omgeving waar ik nu ga, de hoogste bergen zijn achter me, weiden en beesten en boeren die hun land bemesten en minder bescherming tegen de zon; vandaag 25° maar vanaf morgen gaat de temperatuur dalen.

In de enige plaats waar ik passeer, is de bar uitzonderlijk gesloten en ze gaat pas open om 11u. Verderop neem ik een andere weg en daar is een nog kleiner dorpje waar een ooievaar mij aandachtig gadeslaat vanop de kerktoren wanneer ik een middagpauze houd en de bocadillo con tortilla y queso y jamón deels verorber.

De rest van de bocadillo is voor vanavond, wat weer een albergue zonder bar in de buurt maar in een voormalige bar en er staat veel drank enzo, en donativo. Ik zal toch maar mijn fatsoen houden.

Nu trek ik over het hoogste punt van deze Camino: 1638m.
Een redelijk moeilijke tocht, maar fantastisch mooi, ik heb er echt van genoten.

De Blackout duurde tot even vóór Igueña, hier kom ik terug in de bewoonde wereld. Hier zeggen ze ‘No cubertura’.

En nu even pauzeren bij deze bron. Zoals je kan zien is het weer prachtig.

Iedereen die uit de naburige bar komt, zwaait naar mij, mijn wasje hangt op en er is een dreigend onweer zodoende houd ik de wacht. Dat het niet wegwaait of nat wordt. Dat zijn ze hier duidelijk niet gewoon.

Dit is een combinatie van etapa 16 en 17 in de gids van de Camino Olvidado. Etapa 16 is van La Magdalena naar Riello van 17,4km en dan verder naar Fasgar, 28,7km, alwaar de gemeenteherberg al verwittigd is van mijn komst. Gelukkig, want hier is geen telefoon of Wifi of draadloos netwerk of bar of… Het hol van Pluto ofte in’t Frans: une zone blanche. Maar dat zullen jullie morgen pas weten.

e dag is voor de rest zeer goed verlopen en ik heb bloemetjes gezien voor jullie:

Vanmorgen was het bewolkt, maar het klaart al snel op maar mooie liedjes duren niet lang en in de namiddag komen de buien en als topstuk om de dag af te sluiten, een onweer

Nu ben ik echt in een zone gekomen waar er nergens Wifi is noch mogelijkheid om te betalen met la tarjeta, de bankkaart. En bovendien spreekt niemand een andere taal als Spaans. Ze schijnen me toch te verstaan en ik begrijp ook als ze zeggen dat poca gente passeren.

Zou die firma weten dat er in de buurt van Robla een oplegger staat van hen?

Houdt mss verband met

de mijnindustrie, hier een spoor in de richting van Oviedo, waar de C.Primitivo begint, aan de golf van Biskaje.

Vandaag is in León geen feestdag, ze doen hier ook aan vakantiespreiding.

Het wordt een mooi afscheid van Annie en Myriam, de hospitalera. Annie, een vrouw afkomstig uit Boortmeerbeek vertelt me dat er daar twee (?) jaar geleden drie mannen van het Vlaams Compostela Genootschap passeerden, daar praten ze hier nog van!

Oievaarsappartement

Het is geen scherpe foto van een bedrijf met allemaal hanen, je moet niet vragen wat een gekraai dat was!

De problemen voor een onderdak te vinden, zijn voorlopig opgelost, hier is de albergue municipal nog nieuw, een jaar geleden geopend en ik ben de 18e en eerste Belgische pelgrim en dat zullen ze geweten hebben: allereerst was de telefoonnummer om de code van het sleutelkastje te bekomen niet correct, dus naar de bar aan de overkant waar de barkeeper iemand opbelt die de deur komt openen. Zover alles in orde, tot ik mezelf buitensluit omdat de deur dichtwaait als ik het wasrekje buitenzet om het dagelijkse wasje te drogen. Sta ik daar zonder sleutel of GSM. Dus terug naar de bar . No pasa nada, zeggen ze dan. Weeral opgelost.

Dit is de afstand die ik van hier nog voor de boeg heb, hopelijk houdt het goede weer nog wat aan.

En nu nog eens naar de bar voor de cena. Jullie ook smakelijk eten.

Gelukkig dat ik er rekening mee gehouden heb dat het vandaag zondag is en Pasen en dat er niet veel bars of winkels open zijn. Een Zalig Paasfeest trouwens. Deze week was het dus de Goede Week, la Semana Santa. Ik vraag me af waarom In Spanje alles Heilig is; Jueves Santa, Viernes Santa en Sábano Santa, terwijl in België we witte donderdag, goede vrijdag en stille zaterdag zeggen. Morgen is het in León geen feestdag meer. Dan zou het gewone leven terug beginnen.Vandaag weer een ganse dag alleen gewandeld, in de zon☀️. Wel weer beveiliging gezien.Ze zijn hier volop bezig om de C. olvidado of Perdido ( vergeten of verloren Camino) nieuw leven in te blazen en soms lukt dat al.Vanavond was er een booking voor mij in la Deveza, Sonia had dat geregeld. Heel sympathiek in een huis dat midden in verbouwingen is, maar waar een Belgische vrouw uit Boortmeerbeek mij staat op te wachten. De wereld is klein. Ze nodigde mij al uit voor vanavond om in de bar te gaan eten.

Vandaag was het een echte Camino dag, zonder zorgen en warm weer, om 18u is het nog 28° aan een apotheek in de zon.

Sonia, de hospitalera van vorige nacht heeft me veel informatie gegeven over de volgende etappes, een zorg minder. De etappe van vandaag was niet zo lang, maar wel met enkele flinke beklimmingen en de onvermijdelijke afdalingen. Weliswaar in droog en warm weer.

Als ik rond 10 u iets wil drinken en ik aan de kerk van St Martin naar het dorpje ga en vraag of er een bar is, krijg ik een negatief antwoord en word ik prompt uitgenodigd door een mevrouw die koffie maakt voor mij en me vertelt dat er in dat dorp 20 personen wonen waaronder haar ouders. Zijzelf en haar gezin (die nog sliepen) wonen in Leon, Marie Ann, Jorge en zoon Pablo zijn in vakantie voor het Paasweekend. Zij is lerares Frans en was ooit in Louvain-La-Neuve voor haar opleiding. Zo gaat dat hier.

Nieuwe kaarsjes!

In de namiddag gaat het hoog!

Dus doe ik nu wat de Spanjaarden de ganse dag doen: in een bar zitten. Vanaf ’s morgens zie ik al alcohol schenken. Ik heb me nu ook een biertje veroorloofd, terwijl een voetbalmatch zeer enthousiast wordt aangemoedigd. Maar het paswoord van het Wifi netwerk kennen ze niet.