Griet op weg

Het was een moeilijke keuze vanmorgen: ofwel met de bus naar Zamora met Wim en Theo of te voet doorgaan in 2, 3 of 4 dagen naar Zamora.

Omdat het niet regent en de wind is gaan liggen, besluit ik om kalm verder te gaan, ook omdat Josiane me uitnodigde. 

Het wordt een prettige tocht met veel gelach en onderweg sluiten Piet en Suzanne ook bij ons aan tot Calzada de Valduncel.

Het landschap verandert nu elke dag, vlak, open en ietwat nat en plakkerige grond na de regen van de afgelopen dagen.

Ik ben nu over de helft van de tocht en die is al goed verlopen totnogtoe.

Een dag rust dus, en rondlopen in deze prachtige stad. Eerste bekommernis is echter om een slaapplaats te vinden voor de tweede nacht, om 12u hebben we een kamer gevonden.

Het weer is winderig, regenachtig en koud zodat de processie van witte donderdag om 17u15 niet is uitgegaan. Maar ik zit nu lekker warm in een echte hostalkamer met lakens en handdoeken enzo en morgen zien we wel weer.

Na een koude nacht staan we, Wim, Theo en ik om 7u30 voor de gesloten deur van het hotel. Irmgard, een Oostenrijkse pelgrim, opent voor ons, maar personeel is er niet.

Als we om 9u kunnen vertrekken, is de hemel blauw en met de wind in de rug kunnen we om 10u de bar openen in het volgende dorpje. Elk nadeel heb zen voordeel.

We passeren de herberg van Morilla en een honderdtal meters verder komt Pedro ons voorbij die ons vertelt dat Gianni de Italiaanse wiskundige met carretina vanmorgen om 8u daar plots overleden is omringd door de medepelgrims die daar verbleven.

Het overlijden van Gianni heeft een serieuze invloed op het vervolg van de tocht, tot in Compostela is hij in onze gedachten.

De herberg laat ons pas om kwart voor acht gaan. Het was donativo, maar wel met avondmaal en ontbijt én verwarmd.

Onderweg namen velen een andere weg dan de normale volgende etappe. Gisterenavond was het al kouder geworden en vandaag zette de koudegolf zich verder door. De route verliep over hoogvlaktes waar de (koude)wind vrij spel had, langs het Cruz de Santiago op 1150m hoogte.  Het uitzicht is prachtig! Iets verder begint het licht te sneeuwen, met soms een opklaring. We raken droog in de albergue, maar dan begint het serieus te sneeuw-regenen en zoeken we onze toevlucht in het hotel waarvan de albergue afhangt. Daar brandt een kachel. Volgens de winkelmevrouw zou het regenen tot en met maandag.

Terug kouder, maar we zijn aan de albergue net voor het harder begint te regenen. Gelukkig wordt de herberg verwarmd.

En de herberg loopt aardig vol: er duiken van overal bekende en minder bekende pelgrims op: Pedro en Gianni bvb. Er zijn gelukkig genoeg bedden en kamers, ik slaap in een vrouwenkamers, met Josiane en Irmgard.

De laatste twee dagen ben ik enkel door achterafgelegen verzamelingen huizen gekomen; geen winkels of bankautomaat, gewoonlijk wel een kerk en een bar/ Resto.

De tweede albergue waar een misviering met pelgrimszegen is en achteraf een gezamenlijk maal. De vorige keer was het niet fameus, deze keer beter?

En het wordt steeds kouder, morgenvroeg 0°, en we moeten omhoog😬

Omdat mijn wasje gisteren niet droog was, ben ik wat later vertrokken. Esteban gaat met de bus een eind terug om een bril op te halen en even te recupereren.

Verrassingen zijn er weer vandaag: onderweg duikt Josiane weer op, een Française die ik laatst in Zafra zag en in de herberg liggen we samen in een kamer met Christine, een Australische die dezelfde hoed heeft als ik, alleen de kleur verschilt. Blijkt dat we alle drie verpleegkundige zijn, komt goed.

En dan nog wat rusten, het is tenslotte zondag.

Volgens Gronze is dit de koninginne-etape van de Via De la Plata en het was echt wel heel mooi, met een Romeinse stad die daar uitgegraven wordt. Maar het einde was ten eerste te ver en ten tweede werd de medepelgrim onwel op een achttal km van het einde. En dan sta je daar.

Gelukkig waren de twee Nederlanders voorop en had ik het telefoonnummer van Theo, die was bijna aan de albergue. Esteban en ik zijn dan rustig terug naar de hoofdweg gegaan nadat ik hem mijn beperkte wateropslag en chocolade reserve had gegeven. Uiteindelijk zijn we samen opgehaald op 7 km van de herberg door de hospitalero.

Eind goed, al goed. En nu zitten we samen op restaurant van onze pelgrimsmenu te genieten. Morgen wat minder, hoop ik.

Vanmorgen heb ik mijn hoed al onmiddellijk in mijn rugzak opgeborgen want de wind blies hem af. Die wind bleef waaien en we hadden de ganse voormiddag wind-op.

Oorspronkelijk was het de bedoeling om tot Galisteo te stappen en dat ging goed, en voor morgen stond er een 11km tocht gepland, en er waren nog pelgrims die verdergingen en dus…

De extra tocht was trouwens niet zo interessant; continu langs de baan en het werd ook warm. Het was wel ongeveer plat, maar ook dat is relatief.

En zo vond ik in de albergue Pedro en Gianni terug, van Kathryn heb ik voor Galistea afscheid genomen, zij gaat maandag terug naar huis.

Mss wat regen

Vannacht was niet de beste van de camino; de nieuwe opgedoken pelgrims, twee NL, drie D, een Braziliaan en nog een van ongekende nationaliteit, konden goed snurken, zucht. En dan was er om vijf uur nog een incident waarbij er iets viel van het bovenste bed op de bril van de onderligger.

Ik had wel geluk dat ik de laatste vijf km kon meerijden met de taxi die Kathryn had opgeroepen. En de voorspelde regen bleef uit maar er was wel veel wind.

Weer een korte afstand, maar de volgende slaapplaats is 33km verder, daar gaan we niet aan beginnen om dat te combineren.

Gisteren vertelde ik al over de toegangswegen naar een stadje, vandaag was het een echte boulevard tussen de straat en de sportinrichtingen.

Hier is een kaasmuseum, een befaamde kaas met  schimmelkorst wordt hier geproduceerd:

La torta del Casar. Ik zoek er een te kopen na het bezoek aan het museum, maar zoals vele handelszaken is er een sluitingstijd na de middag. Voor de siësta.